Copyright © Het zangatelier. Ontwikkeld door p.luttikhuis. Webmaster: info@zangatelier.nl
Ik heb drie artikelen geschreven over de adem bij het zingen. Het eerste, getiteld Adem is als de wind, gaat over de zangtechnische aspecten van de stromende adem. Het verscheen in De Liedvriend (2006, nr. 4). In het tweede artikel, getiteld Adem is overal (De Liedvriend, 2007, nr. 4), geef ik uitleg over een aantal veel gehoorde uitspraken over adem, die ik tegenkwam in mijn lespraktijk en in de cursussen 'Adem stroomt'. Het derde behandelt voor een breed publiek Vijf vragen over ademsteun (Zing Magazine, november/december 2008).
Publicaties
Adem is als de wind
Adem is overal
Vijf vragen over adem
Dat houdt de klankkast open tot op je bekkenbodem terwijl je misschien een hoge toon
zingt. Als het goed is, ervaar je deze toon dan ook niet als hoog.
Het is dus niet
zozeer een ademervaring, maar een lichaamservaring: je stelt je instrument in.
5.
Ademsteun is het middenrif laag houden
Ja, dat heeft er wel mee te maken, maar het
is niet het héle verhaal … Het middenrif gaat een spel aan met de uitademing, waarbij
het moet leren lager ingebed te blijven, terwijl de adem wel uitstroomt. Wie aan
ademsteun wil werken, werkt dus tegelijkertijd aan de adem en aan de steun (=ondersteuning)
en moet leren hoe deze twee elkaar in balans houden. Het is lastig deze koppeling
te leren voelen. Het belangrijkste is om het middenrif laag te houden en niet te
vertalen in het opzij duwen van je buik. Hiermee zet je deze grote spier vast en
daarmee ook de adem. Bij het leren lager houden van je middenrif is het belangrijk
dat je het principe kent van waaruit je het middenrif kunt aansturen of bespelen,
namelijk vanuit zijn elasticiteit. Je kunt het middenrif binnen de grenzen van zijn
eigen elasticiteit leren rekken naar beneden. Hiervoor is een lichte weerstand nodig.
Als je bijvoorbeeld je hand op een skippybal legt, kun je deze zachtjes naar beneden
laten veren in plaats van je hand in de bal te duwen. Het middenrif is een soort
jojo die je van bovenaf bedient en die je van daaruit reguleert. Als je dit kunt,
blijft je klankkast open zonder iets vast te zetten. Dan klinkt je stem vol en veerkrachtig,
maar druk je niet.
6. Ademsteun is moeilijk te leren
Ademsteun is goed te leren. Ademsteun
is niet vaag, maar gaat over dingen die in je lichaam voelbaar of hoorbaar zijn.
Maar als je niet bij de gelukkigen hoort bij wie het vanzelf goed gaat, is er aandacht
voor nodig. Zangers weten niet altijd waar hun middenrif zit. Ze wijzen naar een
plek laag in de buik, terwijl het juist aan de voorkant hoog aangehecht zit, daar
waar de twee ribbenbogen samenkomen in het midden. Nog minder zangers weten dat het
middenrif aan de achterkant uitloopt via lange, sterke spierbundels en aangehecht
zit aan je laagste rugwervels. Als je je middenrif wilt leren bespelen en wilt verbinden
aan je adem, is het goed deze aanhechtingspunten te kennen, omdat het middenrif hier
het duidelijkst voelbaar reageert. Hoewel je je ademsteun in het dagelijks leven
heel vaak goed gebruikt zonder dat je het weet, bijvoorbeeld als je schreeuwt of
lacht, lijk je het bij zingen bewust te moeten aanleren. Het moet in je systeem komen
en geautomatiseerd raken. Pas dan hoef je er niet meer steeds aan te denken en werkt
het tóch. Met adem is dus goed contact te krijgen als ze verbonden is aan je lichaam
en van daaruit aan de stem. Dan zing je heel gemakkelijk en voel je de stroom. Een
zanger is zijn eigen instrument. Dat wordt gemakkelijk gezegd, maar het heeft veel
consequenties.
Adem is overal
Over de haat-
Adem houdt zangers bezig. Waarom is het zo moeilijk contact te krijgen met de adem? Valt ademsteun wel te leren en wat betekent zingen op de stromende adem eigenlijk? Ik ben in mijn werk de afgelopen jaren veel uitspraken over de adem tegengekomen. Een aantal daarvan verdient uitleg.
Uit: De Liedvriend (2007, nr. 4)
U kunt dit artikel downloaden
als word-
James Pearson: Breath on the mountain (2002)
www.pearsonart.com
- Top of Form 1
Bottom of Form 1
